Aanraken – wat doet het met ons?
We worden op allerlei manieren aangeraakt. Het gebeurt elke dag, bewust of onbewust. En het raakt ons vaak dieper dan we doorhebben.
Herkenbare aanrakingen
- Denk aan die natte omazoen op je kindergezicht, die je haast misselijk maakte door een geur die je niet thuis kon brengen.
- De zachte stof van je moeders rokken waarachter je je kon verschuilen.
- Een sigarettenpeuk van een voorbijganger die nét langs het haar van je peuter zwaait.
- Je moeder die onverwacht een hand door je zorgvuldig gekamde haar haalt, waardoor je anderhalf uur voor de spiegel voor niets hebt doorgebracht.
- Een bemoedigende tik op je schouder, of de glimlach van een vreemde.
- Een deukje in je bumper.
- Een voormalige geliefde die geen ‘nee’ accepteert.
Sommige aanrakingen zijn subtiel, andere verwoestend. Soms zijn het aanrakingen die je niet vergeet, gebaren die je laten voelen dat je niet alleen bent. Ze geven je de moed om verder te gaan, zelfs wanneer het donker om je heen wordt. Maar soms is het juist aangeraakt worden, dat je in dat donker brengt.
Vooral de verwachtingen en (voor)oordelen van anderen raken ons diep, Ze kunnen je raken in je zijn, in wie je bent.
Hoe blijf je in je kracht? Hoe zorg je ervoor dat het slechte humeur of negatief gedrag van een ander jou niet beïnvloedt? Hoe voorkom je dat de onzekerheid wortel schiet?
De balans tussen geven en nemen
Alle voorbeelden hierboven hebben één ding gemeen: er is een disbalans tussen geven en nemen. Iemand ‘geeft’ zonder te vragen of jij wel wilt ‘nemen’. Jij op jouw beurt hebt maar te nemen, passief, zonder instemming.
Vraag jezelf af: Wat brengt het mij? Wil ik dit wel ontvangen? Wil ik aannemen wat die ander te bieden heeft? Hoeveel energie kost het mij om te voldoen aan de wens of overtuiging van de ander?
Grenzen aangeven – dat mag!
Stel jezelf de vraag: Heb ik de energie om dit te nemen? Wil ik liever weigeren? Misschien voelt het ongemakkelijk om nee te zeggen, maar probeer het eens:
- “Mijn kind houdt er niet van om steeds in de wangen te worden geknepen.”
- “Ik vind het niet prettig als je mijn halsketting ongevraagd aanraakt.”
- “Nu even niet, ik heb geen zin in een knuffel.”
- “Ik heb even geen energie voor een verkooppraatje.”
- “Het verdriet om mijn vrouw laat geen ruimte om verhalen te horen over hoe een vage bekende borstkanker heeft overleefd.”
- “Dank je dat je respecteert dat ik zelf een beslissing kan nemen.”
Ademruimte creëren
Vraag jezelf af: Wil ik wel nemen? Of wil ik geven? Heb ik energie om te geven?
Dan is het aan de ander of die wil nemen, of simpelweg te zeggen: ‘nee, dank je’.
Probeer het eens: geef je grenzen aan en ontdek hoeveel energie je daarmee terugkrijgt. Ervaar het verschil.